Postautor: reaktywacja » 03 listopada 2011, 23:19
Najpierw o wynikach polskich drużyn. Wisła zaliczyła wtopę w momencie, w którym w całych rozgrywkach grupowych najmniej się tego spodziewałem. Sytuacja faktycznie wraca do punktu wyjścia (jest taki bilans jaki zakładali w Krakowie przed sezonem na tym etapie rozgrywek: 3 - 1. Uważam jednak, że wynik meczu w Moskwie może się w końcowym rozrachunku liczyć. Jeśli uda się przywieźć zwycięstwo z Taranto lub Madrytu Wisła o rozstawienie w ósemce powinna być w miarę spokojna (o ile tak spektakularna wpadka już jej się nie przydarzy).
Gratulacje dla Polkowic. Potwierdza się, że Maltsi była kotem w worku, niekoniecznie grającym obecnie na poziomie Euro (zaskakuje też in minus Petronyte), ale kolejny świetny mecz Zoll, która w polskich klubach euroligowych jest o lata świetlne przed rozgrywajkami z Wisły i Lotosu.
No i Lotos. Wygraliśmy mecz z bodajże najsłabszym francuskim zespołem od lat (przynajmniej kilku - Tarbes z ubiegłego roku w mojej ocenie było zespołem lepszym). Zespół Bourges bez Ndonque i Dumerc to cztery (samo)grajki - Joens, Kaltsidou, Miyem i Brown. Zespół z Francji, tak jak Lotos, grał więc praktycznie bez rozgrywającej. I żadna z nich nie zagrała czegoś szczególnego. Zepsuliśmy końcówkę pierwszej kwarty i tylko dlatego Francuzki złapały nas na 3 punkty. Niezła, agresywna gra Lotosu w obronie i skuteczna w ataku skończyła się gdzieś w 14 minucie meczu. Wtedy pojawiła się Ajanović, a Anderson urządziła sobie show, do jakiego nas ostatnio przyzwyczaja - czyli wyścigi pod tytułem: jak można jeszcze szybciej i jeszcze głupiej oddać rzut. Gdyby nie fartowne wykańczanie akcji 2+1 przez Henry (na granicy tolerancji faulu w akcji rzutowej), byłoby słabo. Trzecia kwarta to obraz nędzy i rozpaczy - to co robiły gdynianki na parkiecie, nie nadaje się do opisu. Jednak Francuzki tu właśnie okazały swoją słabość. Wprawdzie wyszły na wymęczone +11 i +13, ale to im wystarczało. Nie dobiły niemrawych gdynianek, a bez kłopotu wyszłyby na +15 i nawet zryw pod koniec kwarty nie dałby nam względnego kontaktu punktowego. Jedna Madzia Ziętara trzymała nas przy życiu.
Na szczęście czwartą kwartę nasze zagrały bardzo ambitnie i zespołowo, a bez rozgrywającej strategia Bourges posypała się jak domek z kart. Zaczęło się od kilku fajnych akcji Żurowskiej (to już jest gracz, którego przyjemnie się w grze ogląda - bierze na siebie ciężką harówę na parkiecie i jest aktywna i w ataku, i obronie), potem wreszcie Anderson miała swój moment (rzuciła z półdystansu i wyeliminowała się z dalszej gry 5 faulem, bo wcześniej skutecznie rozbijała naszą grę głupimi decyzjami rzutowymi).
Obudziła się też Robert, która w ostatniej kwarcie wciąż grała dziko i chaotycznie, ale z zaangażowaniem i - co równie ważne - ze szczęściem. Ziętara kaleczyła obronę Bourges wejściami pod kosz, ale ostatnie słowo należało do Jacovej. Dziewczyna bez dwóch zdań wygrała nam ten mecz. Dwie trójki w kluczowym momencie, poprawione dwójką dały nam na dwie minuty do końca 68:61. Zaraz jednak któraś z naszych zrobiła rywalce akcję 3+1 i Francuzki zdaje się, że na 1,47 wróciły do gry. Wtedy dwa osobiste dołożyła Robert, a wynik po kolejnej kontrze Bourges ustaliła Jalcova trafiając drugiego osobistego. Spodziewałem się, że trzeba rzucić Bourges przynajmniej 66-68 pkt by mieć szanse na zwycięstwo. Nasze uciułały ciut więcej. Jest pierwsze zwycięstwo i wracamy do gry o wyjście z grupy. Teraz spokojniejszy, bo bez presji mecz w Stambule (przy naszej obronie Turczynki spokojnie mogą nam pyknąć 120 pkt). Potem niezwykle ważne spotkanie z Kownem i potem chyba kluczowe z Pragą.
Oczywiście, żeby nie było za przyjemnie, zwycięstwo Pragi (dla mnie dużo większa sensacja niż wiślacka victoria w Moskwie) bardzo komplikuje nam drogę do PO. ZVVZ USK wyrasta na głównego faworyta do miejsca nr 4. Aby zawalczyć o piątą pozycję trzeba urwać punkty w Pradze lub w Bourges (nie gubiąc ich w dwumeczu z Kownem oraz z Gyorem i Pragą u siebie). Zadanie bardzo trudne, ale chyba jednak wykonalne (myślę, że dużo łatwiejsze do wykonania w Pradze niż w Bourges).
Indywidualnie poza Jalcovą i Ziętarą na wyróżnienie zasłużyła Żurowska i najrówniejsza nasza zawodniczka - Aneika Henry. Szarpnęła we właściwym momencie Robert. Jolene Anderson nie powinna doczekać w naszej drużynie do Świąt Bożego Narodzenia - jej egoistyczna gra przynosi znacznie więcej szkody niż pożytku. No i musimy pozyskać jakąś rozgrywającą. Jalcovą (chyba na razie uciekła katu spod topora) można przesunąć na dwójkę a nawet na trójkę, ale musi być jakaś rozgrywająca (o sensownej podkoszowej w miejsce Ajanović nie wspominając).
14 koron:
1996, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2009, 2010, 2020, 2021, 2025...
- To jest mój zespół, moje koleżanki, moje miasto, moi kibice. Moje miejsce jest na boisku i zagrałabym nawet bez oka - Tamika Catchings.
oczywiście żartuje, jej wzrost Nam się przyda na pewno, ale fajnie jakby poprawiła, jak to fachowo stwierdziłeś koordynację ruchową, bo puki co wygląda to tak, gdy trzeba zebrać piłkę, to stoi jakby kołek miała w... 
A jej pierwsza kwarta to prawdziwy majstersztyk 