Wspomnienia z olimpiad

[MARAS]

W chwili zbliżających się igrzysk w Atenach, warto także przypomnieć jak wyglądały inne igrzyska olimpijskie, organizowane przed Atenami(2004).
Niech każdy da materiały z jakiejś innej olimpiady.

[MARAS]

1980 - MOSKWA

Igrzyska w Moskwie stały się ofiarą polityki prowadzonej przez supermocarstwa: ZSRR i USA. W grudniu 1979 roku wojska radzieckie wkroczyły do Afganistanu. 20 stycznia prezydent USA po raz pierwszy w historii sięgnął po zapowiedź bojkotu olimpiady jako środka politycznego nacisku na państwo organizujące igrzyska. Wysłał do władz ZSRR ultimatum w którym zapowiedział, że jeśli radzieccy żołnierze w ciągu miesiąca nie opuszczą terytorium Afganistanu, amerykańska drużyna olimpijska nie przyjedzie do Moskwy. Rząd USA zapowiedział także, że będzie zachęcał do bojkotu igrzysk także inne kraje.

Przewodniczący MKOl. lord Michael Killanin rozpoczął negocjacje z władzami USA i ZSRR oraz związkami sportowymi obu krajów. Próbował ratować sytuację i odgrywać rolę mediatora do ostatniej chwili.


Na początku maja Killanin spotkał się z Leonidem Breżniewem. Zaproponował wtedy kilka kompromisowych rozwiązań, które zostały przyjęte przez Moskwę. Pewnym zespołom, o ile sobie tego życzyły, pozwolono nie uczestniczyć w ceremonii otwarcia. Niektóre z krajów skorzystały z możliwości zastąpienia swojej flagi narodowej - flagą olimpijską. Także podczas ceremonii wręczania medali każdy kraj mógł zrezygnować z podniesienia na maszt własnej flagi i odegrania hymnu państwowego. W ten sposób kilka krajów mogło przyjechać do stolicy ZSRR, by wziąć udział w zawodach. Na przykład sportowcy francuscy w większości przyjęli zaproszenie Moskwy i ostatecznie Francja była reprezentowana w 10 dyscyplinach sportu. Przy wręczaniu medali francuskim sportowcom nie odgrywano Marsylianki, a na maszcie powiewała flaga olimpijska. Killanin w Waszyngtonie próbował wpłynąć na decyzję USA, ale jego misja nie powiodła się. Amerykański Komitet Olimpijski podjął decyzję o bojkocie.

Do USA dołączyły niemal wszystkie państwa zachodnie. Tylko Narodowy Komitet Olimpijski Wielkiej Brytanii, wbrew woli premier Margaret Thatcher, zdecydował, że sportowcy z tego kraju wystąpią w stolicy ZSRR. Igrzyska w Moskwie zbojkotowały także między innymi Japonia, Korea Płd., Chiny, niektóre państwa z Ameryki Płd. oraz wszystkie państwa muzułmańskie. W sumie, olimpiadę w Moskwie zbojkotowały reprezentacje 56 krajów. Wzięło w niej udział 5217 sportowców z 80 państw.

W Moskwie nie wystąpiło wielu znakomitych sportowców, zwłaszcza w lekkiej atletyce i pływaniu, ale mimo tego poziom zawodów był wysoki – w Moskwie ustanowiono 20 rekordów świata. Zgodnie z przewidywaniami w klasyfikacji generalnej wygrało ZSRR zdobywając 195 medali (80-69-46), przed NRD i Bułgarią. Multimedalistą igrzysk w Moskwie został radziecki gimnastyk, Aleksandr Ditiatin, który zdobył aż 8 medali, w tym 3 złote. Godny podkreślenia jest także wyczyzn Walter Cierpinski z NRD, który wygrywając maraton drugi raz z rzędu, powtórzył osiągnięcie słynnego Bikili Abebe.

Polacy wywalczyli aż 32 medale, ale tylko trzy złote. Do dziś pamięta się przede wszystkim wyczyn Władysława Kozakiewicza. Kozakiewicz i Tadeusz Ślusarski w finale konkursu skoku o tyczce zmagali się nie tylko z radzieckimi zawodnikami, ale także z publicznością, która przeszkadzała Polakom w koncentrowaniu się przed każdym skokiem. Kozakiewicz po fenomenalnym skoku, w którym wynikiem 5.78 m ustanowił rekord świata, pokazał gwiżdżącym kibicom radzieckim zgiętą w łokciu rękę. Podyktowany sportową złością odruch Polaka przeszedł do historii pod nazwą „gest Kozakiewicza”. Oprócz Kozakiewicza złote medale dla Polski zdobyli w Moskwie Bronisław Malinowski w biegu na 3 km i Jan Kowalczyk na Artemorze w indywidualnym konkursie skoków.

Daty 19 lipca - 3 sierpnia
Zawodnicy 5217 (1125 kobiet)
Państwa 80
Dyscypliny 21
Zawody 202
Medale 631
Zapalił Siergej Biełow (siatkówka)
Prawa TV 87.984.000 dolarów
Dziennikarze 7629

Klasyfikacja medalowa:
Z S B
1. ZSRR 80 69 46
2. NRD 47 37 42
3. Bułgaria 8 16 17
4. Kuba 8 7 5
5. Włochy 8 3 4
6. Węgry 7 10 15
7. Rumunia 6 6 13
8. Francja 6 5 3
9. Wielka Brytania 5 7 9
10. Polska 3 14 15
11. Szwecja 3 3 6
12. Finlandia 3 1 4
13. Czechosłowacja 2 3 9
14. Jugosławia 2 3 4
15. Australia 2 2 5
16. Dania 2 1 2
17. Brazylia 2 0 2
17. Etiopia 2 0 2
19. Szwajcaria 2 0 0
20. Hiszpania 1 3 2
21. Austria 1 2 1
22. Grecja 1 0 2
23. Belgia 1 0 0
23. Indie 1 0 0
23. Zimbabwe 1 0 0
26. Korea Północna 0 3 2
27. Mongolia 0 2 2
28. Tanzania 0 2 0
29. Meksyk 0 1 3
30. Holandia 0 1 2
31. Irlandia 0 1 1
32. Uganda 0 1 0
32. Wenezuela 0 1 0
34. Jamajka 0 0 3
35. Gujana 0 0 1
35. Liban 0 0 1

GWIAZDA IGRZYSK:

Aleksander Ditiatin

Przed igrzyskami w Moskwie sensację wywołała Nadia Comaneci, która w olimpijskim konkursie w Montrealu otrzymała pełne 10 punktów w zawodach gimnastycznych.

Było tylko kwestią czasu, kiedy w zawodach gimnastycznych tak samo wysoką notę - 10 punktów - otrzyma mężczyzna. Objawił się on w Moskwie, w osobie 22-letniego zawodnika radzieckiego Aleksandra Ditiatina, który otrzymał „10” za skok przez konia w wieloboju gimnastycznym. Ditiatin nie był on jedynym zawodnikiem na igrzyskach w Moskwie, który otrzymał maksymalną ocenę. Dołączyli do niego: Stojan Delczew (Bułgaria) za ćwiczenia na kółkach, Aleksander Tkaczew (ZSRR) za ćwiczenia na drążkach, Zoltan Magyar (Węgry) i Michael Nikolay (NRD) za konia z łękami.




Ditiatin w Moskwie zdobył 8 medali: złote w wieloboju (indywidualnie i drużynowo) oraz w ćwiczeniach na kółkach, srebrne medale na drążku, poręczach, skoku przez konia i na koniu z łękami oraz brąz w ćwiczeniach wolnych. Rosjanin do tej pory pozostaje jedynym sportowcem, który tyle razy stawał na podium w czasie jednej olimpiady.

Tajemnicą sukcesów Rosjanina z Leningradu była niezwykła konsekwencja, pracowitość i genialna koordynacja ruchów. W wieku 15 lat dostał specjalne zezwolenie na uczestniczenie w mistrzostwach seniorów ZSRR. Dwa lata później wygrał Spartakiadę. Po tym wydarzeniu w ciągu roku urósł aż o 12 cm i mierzył 174 cm wzrostu – był bardzo wysoki jak na gimnastyka.

18-latek poradził sobie jednak z problemami koordynacyjnymi występującymi w okresie gwałtownego wzrostu i w Montrealu, w 1976 roku, zajął 4. miejsce. Dwa lata później, w 1978 był trzeci na mistrzostwach świata. W 1980 roku jego talent rozbłysnął pełnym blaskiem: najpierw wywalczył cztery złote „krążki” na mistrzostwach świata, a później stał się bohaterem igrzysk w Moskwie.

Dzięki swojej ciężkiej pracy i determinacji udało mu się pozostawić trwały ślad w historii gimnastyki. Niestety, z powodu bojkotu igrzysk w Los Angeles, nie mógł bronić żadnego ze swoich olimpijskich medali.

Polscy medaliści:

- złote medale -
jeździectwo konkurs skoków Jan Kowalczyk
lekkoatletyka bieg na 3000 m z przeszk. Bronisław Malinowski
lekkoatletyka skok o tyczce Władysław Kozakiewicz
- srebrne medale -
boks waga półciężka Paweł Skrzecz
jeździectwo drużynowy konkurs skoków J. Bobik, W. Hartman, J. Kowalczyk, M. Kozicki
kolarstwo szosowe wyścig indywidualny Czesław Lang
lekkoatletyka skok wzwyż Urszula Kielan
lekkoatletyka skok wzwyż Jacek Wszoła
lekkoatletyka skok o tyczce Tadeusz Ślusarski
lekkoatletyka sztafeta 4x100 m K. Zwoliński, Z. Licznerski, L. Dunecki, M. Woronin
szermierka szpada drużynowo P. Jabłkowski, A. Lis, L. Swornowski, L. Chronowski, M. Strzałka
wioślarstwo dwójka bez sternika Małgorzata Dłużewska, Czesława Kościańska
zapasy styl wolny, waga 52 kg Władysław Stecyk
zapasy styl klasyczny, waga 57 kg Józef Lipień
zapasy styl klasyczny, waga 68 kg Andrzej Supron
zapasy styl klasyczny, waga 82 kg Jan Dołgowicz
zapasy styl klasyczny, waga 100 kg Roman Bierła
- brązowe medale -
boks waga piórkowa Krzysztof Kosedowski
boks waga lekka Kazimierz Adach
boks waga półśrednia Kazimierz Szczerba
boks waga średnia Jerzy Rybicki
judo waga 65 kg Janusz Pawłowski
lekkoatletyka bieg na 100 m ppł. Lucyna Langer
pływanie 400 m st. zmiennym Agnieszka Czopek
podnoszenie ciężarów waga 56 kg Tadeusz Dembończyk
podnoszenie ciężarów waga 60 kg Marek Seweryn
podnoszenie ciężarów waga +110 kg Tadeusz Rutkowski
szermierka floret Barbara Wysoczańska
szermierka floret drużynowo A. Robak, B. Zych, L. Koziejowski, M. Sypniewski
wioślarstwo czwórka ze sternikiem G. Stellak, A. Tomasiak, G. Nowak, R. Stadniuk, R.Kubik
zapasy styl wolny, waga 90 kg Aleksander Cichoń
zapasy styl wolny, waga +100 kg Adam Sandurski

[pietroc]

lol ta ankieta troszku bez sensu.

[MARAS]

Czemu bez sensu jest moja ankieta? Co ci się w niej niepodoba, chyba że nieznasz odpowiedzi na pytanie i przez to robisz problemy!

[MARAS]

1984 - LOS ANGELES

Igrzyska w Los Angeles zbojkotowały państwa socjalistyczne. Był to odwet za nieobecność sportowców z USA i państw zachodnich w Moskwie. Oficjalne powody bojkotu były śmieszne. Kraje bloku wschodniego zarzuciły organizatorom igrzysk, że nie są w stanie zapewnić bezpieczeństwa ich sportowcom. Zwróciły także uwagę na panujący w Los Angeles smog, który wyrządziłby duże szkody w organizmach zawodników, gdyby pozwolono im na start w amerykańskim mieście. Spośród państw socjalistycznych, swoje reprezentacje do Los Angeles wysłały tylko państwa prowadzące politykę niezależną od Moskwy, czyli Rumunia, Jugosławia i Chińska Republika Ludowo-Demokratyczna. Sportowcy z Chiny wystartowali po raz pierwszy od 1948 roku i zaprezentowali się bardzo dobrze, zdobywając 32 medale, w tym 15 złotych.


Dotychczas organizatorzy igrzysk mieli duże problemy ze znalezieniem funduszy niezbędnych do przygotowania infrastruktury olimpijskiej. Amerykanie nie tylko nie odnotowali strat, ale całe igrzyska przyniosły zysk w wysokości 150 mln dolarów. Olimpiada w Los Angeles była pierwszą, w całości finansowaną przez sektor prywatny. Komitet Organizacyjny Igrzysk, Los Angeles Olympic Organisation Committee (LAOOC), był kierowany przez 47-letniego biznesmena, Petera Ueberrotha, któremu udało się wprowadzić w życie rozwiązania, które do dziś powszechnie stosują miasta goszczące u siebie olimpijczyków.

W LAOOC stworzono trzystopniowy system finansowania Igrzysk. Pierwszy dotyczył sprzedaży praw telewizyjnych. ABC otrzymało prawa do transmisji za sumę 225 milionów dolarów. Zagraniczne stacje TV zapłaciły kolejne 50 mln. Te sumy, płatne z góry, nie podlegały zwrotowi. Następny poziom finansowania dotyczył sprzedaży biletów. Łącznie sprzedano 7.800.000 biletów, co przyniosło prawie 90 milionów dolarów. Średnia cena biletu wynosiła 18 dolarów.

Poza tym, LAOOC po raz pierwszy masowo skorzystał ze sponsoringu. Za odpowiednią opłatą przyznawał firmom tytuł „oficjalnego sponsora igrzysk”. Z tej formy promocji skorzystało około 100 firm. Minimalny wkład sponsora wynosił 4 miliony dolarów. W sumie z tego tytułu do kasy organizatorów wpłynęło około 400 milionów dolarów.

Finansowy sukces igrzysk, imponujące, przeprowadzone w hollywoodzkim stylu ceremonie otwarcia i zamknięcia igrzysk, nie przysłoniły faktu, że w Los Angeles niewiele było „ducha olimpijskiego”, a bardzo dużo zjawisk, które cały czas przypominały, że sportowcy rywalizują w dwubiegunowym, głęboko podzielonym świecie. Gospodarze wyraźnie faworyzowali swoich zawodników, w boksie sędziowanie było wręcz skandaliczne. Publiczność była wyraźnie nieprzychylnie nastawiona do zawodników z Chin i Rumunii, podczas zawodów przeszkadzała im, jak tylko mogła. Szczególnie widoczne było to podczas zmagań gimnastyczek.

Amerykanie zdecydowanie zdominowali igrzyska, zdobywając 83 złote medale. Drugie miejsce zajęli sportowcy Rumunii, z 20 złotymi medalami na koncie. Najjaśniejszą postacią igrzysk był bez wątpienia Carl Lewis, który powtórzył osiągnięcie Jesse Owensa z 1932 roku, zdobywając 4 złote medale na jednych igrzyskach. Lewis triumfował w biegach na 100 i 200 m, skoku w dal oraz w sztafecie 4 x 100 m. Statystycy obliczyli, że wszystkie jego starty w Los Angeles trwały łącznie 2 minuty i 26 sekund. Warto odnotować także wyczyn kajakarza z Nowej Zelandii, Iana Fergussona, który wywalczył trzy złote medale, startując w jedynkach, dwójkach i czwórkach. W Los Angeles po raz pierwszy na igrzyskach trasę maratonu przebiegły również kobiety. Historyczną zwyciężczynią została Amerykanka Jean Benoit.


Daty 28 lipca - 12 sierpnia
Zawodnicy 6797 (1567 kobiet)
Państwa 140
Dyscypliny 21
Zawody 220
Medale 688
Zapalił Rafer Johnson (lekkoatletyka)
Prawa TV 286.314.000 dolarów
Dziennikarze 3837 (bez akredytacji radiowych i telewizyjnych


GWIAZDA:


Carl Lewis

Igrzyska w Los Angeles należały do jednego człowieka - Carla Lewisa. W ciągu 2 minut i 26 sekund 22-letni Amerykanin wyrównał imponujący rekord ustanowiony przez swego rodaka, Jesse Owensa w Berlinie w 1936 roku. Zdobył cztery złote medale wygrywając na 100 m, 200 m, w sztafecie 4x100 m i w skoku w dal.

Genialny występ Lewisa rozpoczął się biegiem na 100 m - konkurencją, w której nie był uważany za faworyta. Amerykanin przeszedł rundę kwalifikacyjną, ćwierćfinał i półfinał i zdobył swój pierwszy złoty medal z czasem 9,99 s, wyprzedzając innego Amerykanina Sama Graddy'ego. Licząc wszystkie etapy rywalizacji na 100 m, Lewis na bieżni spędził w sumie 40,49 s.

Drugą konkurencją, w której uczestniczył, był skok w dal. W rundzie kwalifikacyjnej skoczył 8,30 m. Jego pierwszy z dwu skoków w finale był jeszcze lepszy - 8,54 m. Następny skok spalił, ale pierwszy rezultat wystarczył do zdobycia drugiego złotego medalu. Cała aktywność Lewisa w tej konkurencji trwała 18 sekund.

Następne było 200 m. Lewis w ćwierćfinale pobiegł bez wysiłku, uzyskując czas 21,20 s. W półfinale było już lepiej - 20,48 s. W finale Amerykanin wspiął się na szczyt swoich możliwości i uzyskał czas 19,80 s. Tym razem Lewis przebywał na bieżni dokładnie 61,30 s.

Czwarte „złoto” Lewis zdobył biegnąc w sztafecie 4x100 m. W drużynie oprócz niego pobiegli: Sam Graddy, Ron Brown i Calvin Smith. W ciągu trzech rund Lewis był w posiadaniu pałeczki przez około 26,40 s, średnio 8,80 s w każdej z nich.

Lewis w Los Angeles przeszedł do historii i rozpoczął swoją niesamowitą karierę olimpijską, która zakończyła się dopiero w Atlancie, w 1996 roku. Lewis zdobył łącznie dziewięć złotych medali igrzysk olimpijskich, dołączając do legend sportu: Paavo Nurmiego, Larysy Lataniny i Marka Spita.

Po piętnastu latach sukcesów Lewis pożegnał się ze sportem 26 sierpnia 1997 r. Zakończył karierę w Berlinie, na tym samym stadionie, na którym 61 lat wcześniej Owens dokonał historycznego wyczynu.

Klasyfikacja medalowa:

1. USA 83 61 30
2. Rumunia 20 16 17
3. RFN 17 19 23
4. Chiny 15 8 9
5. Włochy 14 6 12
6. Kanada 10 18 16
7. Japonia 10 8 14
8. Nowa Zelandia 8 1 2
9. Jugosławia 7 4 7
10. Korea Południowa 6 6 7
11. Wielka Brytania 5 11 21
12. Francja 5 7 16
13. Holandia 5 2 6
14. Australia 4 8 12
15. Finlandia 4 2 6
16. Szwecja 2 11 6
17. Meksyk 2 3 1
18. Maroko 2 0 0
19. Brazylia 1 5 2
20. Hiszpania 1 2 2
21. Belgia 1 1 2
22. Austria 1 1 1
23. Kenia 1 0 2
23. Portugalia 1 0 2
25. Pakistan 1 0 0
26. Szwajcaria 0 5 3
27. Dania 0 3 3
28. Jamajka 0 1 2
28. Norwegia 0 1 2
30. Grecja 0 1 1
30. Nigeria 0 1 1
30. Portoryko 0 1 1
33. Egipt 0 1 0
33. Irlandia 0 1 0
33. Kolumbia 0 1 0
33. Peru 0 1 0
33. Syria 0 1 0
33. Tajlandia 0 1 0
33. Wybrzeże Kości Słoniowej 0 1 0
40. Turcja 0 0 3
40. Wenezuela 0 0 3
42. Algeria 0 0 2
44. Dominikana 0 0 1
44. Islandia 0 0 1
44. Kamerun 0 0 1
44. Tajwan 0 0 1
44. Zambia 0 0 1

Koszykówka:

- Kobiety -

złoto:USA
srebro:Korea Płd.
brąz:Chiny

- Mężczyźni -

złoto:USA
srebro:Hiszpania
brąz:Jugosławia

[majoneez]

maras un maniac

[Wojteg]

Czemu bez sensu jest moja ankieta? Co ci się w niej niepodoba, chyba że nieznasz odpowiedzi na pytanie i przez to robisz problemy!

Dobre. Najpierw zadajesz pytanie, a w nastepnym poście zamieszczasz odpowiedz na pytanie.

I dlatego ankieta jest bez sensu
Pozdro

[MARAS]

1992 - BARCELONA

Igrzyska w Barcelonie, w których wzięło udział 9367 sportowców ze 169 krajów, były pierwszą od 1972 roku olimpiadą wolną od bojkotu. Rozpad Związku Radzieckiego, zburzenie muru berlińskiego i koniec apartheidu w Afryce Południowej - to wszystko spowodowało pojawienie się "nowych" uczestników na arenach olimpijskich.


9 marca 1992 MKOl uznał 12 narodowych komitetów olimpijskich z byłych republik Związku Radzieckiego: Armenii, Azerbejdżanu, Białorusi, Gruzji, Kazachstanu, Kirgizji, Mołdawii, Uzbekistanu, Rosji, Tadżykistanu, Turkmenii i Ukrainy. Narodowe komitety olimpijskie z Litwy, Estonii i Łotwy, już państw niepodległych, zostały uznane przez MKOl w 1991 r. Kraje z byłego ZSRR uczestniczyły w Igrzyskach po szyldem Wspólnoty Niepodległych Państw (WNP) i już oddzielnie Litwa, Łotwa, Estonia. Do rodziny olimpijskiej, po pół wieku, powrócili sportowcy z RPA. Zamiast NRD i RFN w stolicy Katalonii startowali reprezentanci zjednoczonych Niemiec. Przyjechały ekipy Chin i Tajwanu oraz po raz pierwszy od 1972 roku, Albańczycy. Zmiany polityczne spowodowały rekordową liczbę uczestników i postawiły przed MKOl. zadanie stworzenia systemu kwalifikacji olimpijskich.

W Barcelonie w pełni objawił się, narastający od dłuższego czasu, problem komercjalizacji igrzysk. Stacje telewizyjne płaciły idące w setki milionów dolarów sumy za prawa do relacji, równie hojni byli sponsorzy, przekazujący MKOl. wielkie pieniądze w zamian za możliwość wykorzystywania olimpijskiego znaku w reklamach swoich produktów. Sponsorzy płacili, ale i wymagali. Chcieli gwiazd i rekordów. Stąd start w Barcelonie słynnego amerykańskiego „Dream Teamu”, złożonego z najlepszych koszykarzy ligi NBA. Amerykanie, z Michaelem Jordanem i Magickiem Johnsonem w składzie, w porywającym stylu zdobyli złoty medal. Komercjalizacja sportu, sprzeczna z duchem karty olimpijskiej, stała się faktem.

W Barcelonie Carl Lewis zdobył swój trzeci z rzędu tytuł mistrzowski w skoku w dal. Za cztery lata w Atlancie zakończy wyjątkową karierę z kolekcją dziewięciu złotych medali olimpijskich. Kibiców zachwycił także rosyjski pływak Aleksander Popow zdobył dwa złote medale na 50 m i 100 m stylem dowolnym. Zdobywcą największej liczby medali był Białorusin Witalij Szczerbo. Stał się on pierwszym gimnastykiem, który zwyciężył 6 razy na jednych igrzyskach. Do historii przeszła Hassiba Boulmerka, która wygrywając bieg na 1500 m została pierwszą kobietą, która zdobyła dla Algierii złoty medal. Była przykładem postępującej emancypacji kobiet w świecie islamu, ale jej świetny start wywołał również bardzo ostre protesty muzułmańskich fundamentalistów. W klasyfikacji medalowej zwyciężyli sportowcy WNP, zdobywając 112 medali, w tym 45 złotych. Drugie miejsce zajęli Amerykanie (37 złotych medali), a trzecie reprezentacja zjednoczonych Niemiec (33 złote medale).

Polacy zapisali na swoim koncie 19 medali, ale tylko 3 złote. Dwa z nich zdobyli reprezentanci pięcioboju nowoczesnego. Arkadiusz Skrzypaszek w pięknym stylu zwyciężył w konkursie indywidualnym, a następnie, razem z Dariuszem Goździakiem i Maciejem Czyżowiczem, wywalczył „złoto” w zawodach drużynowych. Trzeci złoty medal zdobył judoka Waldemar Legień, który wygrał rywalizację w wadze średniej.

Daty 25 lipca - 9 sierpnia
Zawodnicy 9367 (2708 kobiet)
Państwa 169
Dyscypliny 25
Zawody 256
Medale 815
Zapalił Antonio Rebollo (łucznictwo)
Prawa TV 636.060.000 dolarów
Dziennikarze 12.831 (wliczając techników radiowych i telewizyjnych

Klasyfikacja medalowa:

1. Wspólnota Niepodległych Państw 45 38 29
2. USA 37 34 37
3. Niemcy 33 21 28
4. Chiny 16 22 16
5. Kuba 14 6 11
6. Hiszpania 13 7 2
7. Korea Południowa 12 5 12
8. Węgry 11 12 7
9. Francja 8 5 16
10. Australia 7 9 11
11. Włochy 6 5 8
12. Kanada 6 5 7
13. Wielka Brytania 5 3 12
14. Rumunia 4 6 8
15. Czechosłowacja 4 2 1
16. Korea Północna 4 0 5
17. Japonia 3 8 11
18. Bułgaria 3 7 6
19. Polska 3 6 10
20. Holandia 2 6 7
21. Kenia 2 4 2
22. Norwegia 2 4 1
23. Turcja 2 2 2
24. Indonezja 2 2 1
25. Brazylia 2 1 0
26. Grecja 2 0 0
27. Szwecja 1 7 4
28. Nowa Zelandia 1 4 5
29. Finlandia 1 2 2
30. Dania 1 1 4
31. Maroko 1 1 1
32. Irlandia 1 1 0
33. Etiopia 1 0 2
34. Algeria 1 0 1
34. Estonia 1 0 1
34. Litwa 1 0 1
37. Szwajcaria 1 0 0
38. Jamajka 0 3 1
38. Nigeria 0 3 1
40. Łotwa 0 2 1
41. Afryka Południowa 0 2 0
41. Austria 0 2 0
41. Namibia 0 2 0
44. Belgia 0 1 2
44. Chorwacja 0 1 2
44. Iran 0 1 2
44. Niezależny Uczestnik Olimpiady (Serbia) 0 1 2
48. Izrael 0 1 1
49. Meksyk 0 1 0
49. Peru 0 1 0
49. Tajwan 0 1 0
52. Mongolia 0 0 2
52. Słowenia 0 0 2
54. Argentyna 0 0 1
54. Ghana 0 0 1
54. Filipiny 0 0 1
54. Katar 0 0 1
54. Kolumbia 0 0 1
54. Malezja 0 0 1
54. Pakistan 0 0 1
54. Portoryko 0 0 1
54. Surinam 0 0 1
54. Tajlandia 0 0 1
54. Wyspy Bahama 0 0 1

GWIAZDA:
Witalij Szczerbo

Zdobywając sześć złotych medali olimpijskich na igrzyskach w Barcelonie w 1992 roku, białoruski gimnastyk Witalij Szczerbo zapisał się w historii olimpiad. Startujący w barwach Wspólnoty Niepodległych Państw Szczerbo zdobył tylko o jeden medal mniej niż słynny amerykański pływak Mark Spitz na igrzyskach w Monachium.

Urodzony w Mińsku w 1972 roku, Szczerbo został członkiem radzieckiej reprezentacji narodowej w wieku 15 lat, a trzy lata później mistrzem kraju. W zgodnej opinii specjalistów osiągnął w gimnastyce poziom zbliżony do doskonałości. Nie był ulubieńcem publiczności: ćwiczenia wykonywał mechanicznie, rzadko się uśmiechał, bywał arogancki. Nikt jednak nie odmawiał mu klasy sportowej. W Barcelonie Szczerbo zdobył złote medale w wieloboju, w konkursie drużynowym, w skoku przez konia oraz za ćwiczenia na poręczach, kółkach i koniu z łękami.


Cztery lata później, w Atlancie, niedoceniany w swojej ojczyźnie Szczerbo, chciał wstąpić do klubu legend olimpijskich, zdobywając trzy złote medale, by mieć ich w sumie dziewięć - tyle, co Fin Paavo Nurmi, radziecka gimnastyczka Larysa Łatynina i Spitz. Niestety, Białorusin miał pecha. Podczas okresu przygotowawczego, gdy Szczerbo przebywał na jednym ze zgrupowań, złodzieje doszczętnie splądrowali jego mieszkanie. Gimnastyk stracił wszystkie swoje medale i oszczędności. By zdobyć pieniądze musiał startować w wielu konkursach, bardzo dużo podróżował. Organizm nie wytrzymał obciążeń – Szczerbo musiał zmagać się z kontuzjami kostek, nadgarstków, barków, kręgosłupa i szyi.

Zdołał jednak wyleczyć się i w Atlancie zdobył cztery brązowe medale (wielobój, drążek, skok przez konia i poręcze), co było wyczynem imponującym, biorąc pod uwagę w jakich warunkach przygotowywał się do startu w igrzyskach. W sumie, na dwóch olimpiadach, Szczerbo zdobył łącznie 10 medali.

Po zakończeniu kariery sportowej Szczerbo razem z rodziną wyjechał do USA.

Na igrzyskach w Barcelonie polska ekipa liczyła 200 zawodników, w tym 46 kobiet. „Biało-czerwoni” wywalczyli 19 medali, ale tylko trzy złote. Dorobek ten pozwolił Polakom zająć 19. miejsce w klasyfikacji medalowej.

Największy sukces w Barcelonie odnieśli polscy pięcioboiści. Arkadiusz Skrzypaszek w pięknym stylu zwyciężył w konkursie indywidualnym, a następnie, razem z Dariuszem Goździakiem i Maciejem Czyżowiczem, wywalczył „złoto” w zawodach drużynowym.

Trzeci złoty medal dla Polski zdobył Waldemar Legień. Mistrz olimpijski z Seulu w wadze do 78 kg tym razem wywalczył złoto w wyższej kategorii wagowej – do 86 kg.

Nasza reprezentacja miała szansę na jeszcze jeden złoty medal, ale sędziowie zdyskwalifikowali idącego po zwycięstwo w chodzie na 50 km Roberta Korzeniowskiego. Polak musiał zejść z trasy dosłownie tuż przed bramą stadionu.

Kibice do dziś pamiętają świetną grę olimpijskiej drużyny piłkarzy. Prowadzeni przez Janusza Wójcika zawodnicy w pięknym stylu doszli do finału, dając fanom futbolu nadzieję na lepsze czasy dla polskiej piłki nożnej. W olimpijskim finale „biało-czerwoni” zmierzyli się z zespołem gospodarzy igrzysk.

Gol Wojciecha Kowalczyka tuż przed przerwą dał Polakom prowadzenie. Wyrównał w 65. minucie Abelardo, a siedem minut później Kiko podwyższył na 2:1. Nasi zawodnicy nie dali za wygraną i w 76. minucie Ryszard Staniek zdobył wyrównującą bramkę. Ostatnie słowo należało jednak do Hiszpanów. Kiko w ostatniej minucie meczu po raz drugi pokonał Aleksandra Kłaka i sprawił, że Polacy musieli zadowolić się srebrnym medalem.

Olimpijską reprezentację piłkarzy w Barcelonie tworzyli: Dariusz Adamczuk, Marek Bajor, Jerzy Brzęczek, Dariusz Gęsior, Marcin Jałocha, Andrzej Juskowiak, Aleksander Kłak, Andrzej Kobylański, Dariusz Koseła, Wojciech Kowalczyk, Marek Koźmiński, Tomasz Łapiński, Grzegorz Mielcarski, Arkadiusz Onyszko, Ryszard Staniek, Dariusz Szubert, Piotr Świerczewski, Tomasz Wałdoch, Tomasz Wieszczycki i Mirosław Waligóra.

złote medale -
judo waga 86 kg Waldemar Legień
pięciobój nowoczesny indywidualnie Arkadiusz Skrzypaszek
pięciobój nowoczesny drużynowo A. Skrzypaszek, M. Czyżowicz, D. Goździak
- srebrne medale - kajakarstwo kajaki dwójki 500 m Maciej Freimut, Wojciech Kurpiewski
piłka nożna - D. Adamczuk, M.Bajor, J. Brzęczek, D. Gęsior, M. Jałocha, A.Juskowiak, A. Kłak, A. Kobylański, D. Koseła, W. Kowalczyk, M. Koźmiński, T. Łapiński, G. Mielcarski, A. Onyszko, R. Staniek, D.Szubert, P. Świerczewski, M. Waligóra, T. Wałdoch, T. Wieszczycki
pływanie 100 m st. motylkowym Rafał Szukała
podnoszenie ciężarów waga 82,5 kg Krzysztof Siemion
zapasy styl klasyczny, waga 74 kg Józef Tracz
zapasy styl klasyczny, waga 82 kg Piotr Stępień
- brązowe medale -
boks waga 81 kg Wojciech Bartnik
kajakarstwo kajaki jedynki Izabela Dylewska
kajakarstwo kajaki dwójki 1000 m Grzegorz Kotowicz, Dariusz Białkowski
lekkoatletyka skok wzwyż Artur Partyka
podnoszenie ciężarów waga 90 kg Sergiusz Wołczaniecki
podnoszenie ciężarów waga 100 kg Waldemar Malak
strzelectwo karabinek Małgorzata Książkiewicz
szermierka floret drużynowo P. Kiełpikowski, A. Krzesiński, C. Siess, R. Sobczak, M. Sypniewski
wioślarstwo jedynki Kajetan Broniewski
wioślarstwo czwórki ze sternikiem M. Łasicki, W. Jankowski, T. Tomiak, J. Streich, M. Cieślak

[MARAS]

1996 - ATLANTA

W Atlancie świętowano stulecie nowożytnych igrzysk olimpijskich. Grecy usilnie zabiegali, by jubileuszowe igrzyska odbyły się w Atenach, ale przegrali z Amerykanami. O wyborze miasta-organizatora igrzysk zadecydowały względy komercyjne. Atlanta zagwarantowała MKOl. bardzo dobre warunki finansowe, duże znaczenie miał również fakt, że właśnie w tym mieście mieści się centrala koncernu Coca-Cola, ważnego sponsora ruchu olimpijskiego. Proces komercjalizacji igrzysk postępował, w porównaniu z Barceloną kłuły w oczy wszechobecne reklamy. Transmisje telewizyjne były przerywane spotami reklamowymi tak często, jak tylko było to możliwe. Uczestnicy igrzysk narzekali na chaos komunikacyjny, organizatorzy nie zapewnili również pełnego bezpieczeństwa olimpijczykom, gdyż w nocy z 26 na 27 lipca terroryści zdetonowali bombę domowej roboty w Parku Olimpijskim. Zginęły dwie osoby, 111 osób zostało rannych. Szefowie MKOl., podobnie jak w 1972 roku w Monachium, zadecydowali, że igrzyska powinny toczyć się dalej.

Pięciu zawodników startujących w Atlancie zostało zdyskwalifikowanych za stosowanie dopingu. Najpopularniejszym w Atlancie środkiem dopingowym stał się bromantan, który zastąpił stanozolol, stosowany podczas Igrzysk w Seulu i clenbuterol, używany w Barcelonie.

W Atlancie wielkiego wyczynu dokonał Michael Johnson, który jako pierwszy w historii lekkoatleta zwyciężył zarówno na 200, jak i 400 m. Na krótszym dystansie ustanowił także fenomenalny rekord świata (19,32 s). Kolega Johnsona z reprezentacji, Carl Lewis, po raz czwarty z rzędu zwyciężył w olimpijskim konkursie skoku w dal i zapisał na swoim koncie 9 złoty medal. Dorównał tym samym legendarnemu Finowi, Paavo Nurmiemu. Reprezentantka Francji Marie Jose Perec, powtórzyła osiągnięcie Johnsona, wygrywają biegi na 200 i 400 m. Turek Naim Suleymanoglu po raz trzeci z rzędu zdobył złoty medal w podnoszeniu ciężarów. W turnieju piłkarskim zwyciężyli Nigeryjczycy, zostając pierwszym zespołem z Afryki triumfującym w światowej imprezie. W klasyfikacji medalowej zdecydowanie zwyciężyli gospodarze, zdobywając 44 złote medale. Amerykanie wyprzedzili Rosję (26 złotych medali) i Niemcy (20 złotych medali).

Igrzyska w Atlancie rozpoczęły się wyjątkowo niepomyślnie dla naszych reprezentantów. Podczas ceremonii otwarcia igrzysk zmarł na zawał serca wiceprezes PKOl Eugeniusz Pietrasik, główny organizator polskiego wyjazdu do Atlanty. Jednak już następnego dnia okazało się, że ten smutny wypadek nie załamał polskich sportowców. Renata Mauer zwyciężyła w strzelaniu z karabinka pneumatycznego. Rozpoczętą przez Mauer serię zwycięstw kontynuowali zapaśnicy w stylu klasycznym. Włodzimierz Zawadzki zdobył „złoto” w wadze piórkowej, Ryszard Wolny w lekkiej, a Andrzej Wroński w ciężkiej. Polska niespodziewanie objęła prowadzenie w klasyfikacji medalowej. Cieszyliśmy się nim niedługo, ale „biało-czerwoni” zdołali zdobyć jeszcze trzy „krążki” z najcenniejszego kruszcu. Wywalczyli je judoka Paweł Nastula w wadze do 95 kg, Mateusz Kusznierewicz w żeglarskiej klasie Finn i Robert Korzeniowski, który triumfował w chodzie na 50 km.


Daty 19 lipca - 4 sierpnia
Zawodnicy 10744 (3684 kobiet)
Państwa 197
Dyscypliny 26
Zawody 271
Medale 842
Zapalił Muhammad Ali (boks)
Prawa TV 896.952.000 dolarów
Dziennikarze 19161 (wliczając ekipy techniczne

TABELA MEDALOWA:
1. USA 44 32 25
2. Rosja 26 21 15
3. Niemcy 20 18 27
4. Chiny 16 22 12
5. Francja 15 7 15
6. Włochy 13 10 12
7. Australia 9 9 23
8. Kuba 9 8 9
9. Ukraina 9 2 12
10. Korea Południowa 7 15 5
11. Polska 7 5 5
12. Węgry 7 4 10
13. Hiszpania 5 6 6
14. Rumunia 4 7 9
15. Holandia 4 5 9
16. Grecja 4 4 0
17. Czechy 4 3 4
18. Szwajcaria 4 3 0
19. Dania 4 1 1
19. Turcja 4 1 1
21. Kanada 3 11 8
22. Bułgaria 3 7 5
23. Japonia 3 6 5
24. Kazachstan 3 4 4
25. Brazylia 3 3 9
26. Nowa Zelandia 3 2 1
27. Republika Południowej Afryki 3 1 1
28. Irlandia 3 0 1
29. Szwecja 2 4 2
30. Norwegia 2 2 3
31. Belgia 2 2 2
32. Nigeria 2 1 3
33. Korea Północna 2 1 2
34. Algieria 2 0 1
34. Etiopia 2 0 1
36. Wielka Brytania 1 8 7
37. Białoruś 1 6 8
38. Kenia 1 4 3
39. Jamajka 1 3 2
40. Finlandia 1 2 1
41. Indonezja 1 1 2
41. Jugosławia 1 1 2
43. Iran 1 1 1
43. Słowacja 1 1 1
45. Armenia 1 1 0
45. Chorwacja 1 1 0
47. Portugalia 1 0 1
47. Tajlandia 1 0 1
49. Burundi 1 0 0
49. Ekwador 1 0 0
49. Hongkong 1 0 0
49. Kostaryka 1 0 0
49. Syria 1 0 0
54. Argentyna 0 2 1
55. Namibia 0 2 0
55. Słowenia 0 2 0
57. Austria 0 1 2
58. Malezja 0 1 1
58. Mołdawia 0 1 1
58. Uzbekistan 0 1 1
61. Azerbejdżan 0 1 0
61. Bahamy 0 1 0
61. Filipiny 0 1 0
61. Łotwa 0 1 0
61. Tajwan 0 1 0
61. Tonga 0 1 0
61. Zambia 0 1 0
68. Gruzja 0 0 2
68. Maroko 0 0 2
68. Trynidad i Tobago 0 0 2
71. Indie 0 0 1
71. Izrael 0 0 1
71. Litwa 0 0 1
71. Meksyk 0 0 1
71. Mongolia 0 0 1
71. Mozambik 0 0 1
71. Portoryko 0 0 1
71. Tunezja 0 0 1
71. Uganda 0 0 1

GWIAZDA:

Michael Johnson

Michael Johnson był wielką gwiazdą igrzysk w Atlancie. wsławił się tym, że jako pierwszy lekkoatleta zdobył złoto w biegu zarówno na 200 jak i na 400 m, ustanawiając nowy rekord świata (19,32 sek.) w krótszym z biegów.

Cztery lata wcześniej, w Barcelonie, Johnson był głównym faworytem biegu na 200 m. Zatruł się jednak posiłkiem w restauracji i nie był w pełni sił. Został wyeliminowany w półfinałach.

Pięć tygodni przed igrzyskami w Atlancie teksański lekkoatleta potwierdził swoje aspiracje do wygranej na 200 m, pobijając długoletni rekord, ustanowiony w 1979 roku przez Włocha Pietro Menneę o 0,06 s (19,66 s).

W Atlancie, na stadionie olimpijskim, Johnson był jeszcze lepszy. Po perfekcyjnym wyjściu z progów, wyszedł z łuku jako pierwszy i przeciął linię mety, ustanawiając nowy fantastyczny rekord świata (19,32 s). Publiczność zgotowała mu niesamowitą owację.

"Nigdy nie słyszałem takiej eksplozji przekraczając linię mety. To jest najwspanialsza rzecz, jakiej doświadczyłem w moim życiu" - powiedział Johnson po triumfalnym okrążeniu bieżni stadionu.

Po biegu na 200 m, Johnson skoncentrował się na swoim drugim koronnym dystansie 400 m. Wygrał bez problemu, osiągając bardzo dobry czas - 43,49 s.

Teksański lekkoatleta miał szansę na zdobycie trzeciego złotego medalu, ale naciągnięcie mięśnia wyeliminowało go ze startu w sztafecie 4x400 m.

Igrzyska w Atlancie rozpoczęły się wyjątkowo niepomyślnie dla naszych reprezentantów. Podczas ceremonii otwarcia igrzysk zmarł na zawał serca wiceprezes PKOl Eugeniusz Pietrasik, główny organizator polskiego wyjazdu do Atlanty. Jednak już następnego dnia okazało się, że ten smutny wypadek nie załamał polskich sportowców. Renata Mauer zwyciężyła w strzelaniu z karabinka pneumatycznego.

Rozpoczętą przez Mauer serię zwycięstw kontynuowali zapaśnicy w stylu klasycznym. Włodzimierz Zawadzki zdobył „złoto” w wadze piórkowej, Ryszard Wolny w lekkiej, a Andrzej Wroński w ciężkiej. Nie były to ostatnie medale wywalczone przez polskich zapaśników w Atlancie. Jacek Fafiński zdobył jeszcze srebrny medal w wadze półciężkiej, a Józef Tracz brązowy w wadze półśredniej.

Pozostali przedstawiciele sportów walki rywalizowali ze zmiennym szczęściem. Paweł Nastula w świetnym stylu zwyciężył w wadze do 95 kg, Aneta Szczepańska zapisała na swoim koncie „srebro” w wadze do 66 kg. Zupełnie zawiedli bokserzy, po raz pierwszy od 1948 roku nie zdobywając żadnego medalu.

Medali nie zdobyli także pływacy, ale w Atlancie wreszcie „przebudzili się” polscy lekkoatleci. Robert Korzeniowski, któremu w Barcelonie szansę na zwycięstwo odebrali sędziowie, zdobył złoty medal w chodzie na 50 km i został pierwszym od 1980 roku polskim lekkoatletą – mistrzem olimpijskim. Piękną walkę z Amerykaninem Charlesem Austinem stoczył w konkursie skoku wzwyż Artur Partyka, ale ostatecznie musiał zadowolić się srebrnym medalem.

„Złoty” dorobek medalowy polskiej reprezentacji powiększył Mateusz Kusznierewicz, triumfując w żeglarskiej klasie Finn. Niespodziewanym, ale bardzo miłym wydarzeniem, był srebrny medal zdobyty przez Mirosława Rzepkowskiego w skeecie.

W szermierce sukces odniosła drużyna florecistów, walcząca w składzie: Piotr Kiełpikowski, Adam Krzesiński, Ryszard Sobczak. Polacy w finale przegrali z Rosjanami i zdobyli srebrny medal.

złote medale -
judo waga 95 kg Paweł Nastula
lekkoatletyka chód na 50 km Robert Korzeniowski
strzelectwo karabinek pneumatyczny Renata Mauer
zapasy styl klasyczny, waga 62 kg Włodzimierz Zawadzki
zapasy styl klasyczny, waga 68 kg Ryszard Wolny
zapasy styl klasyczny, waga 100 kg Andrzej Wroński
żeglarstwo klasa Finn Mateusz Kusznierewicz
- srebrne medale -
judo waga 66 kg Aneta Szczepańska
lekkoatletyka skok wzwyż Artur Partyka
strzelectwo skeet Mirosław Rzepkowski
szermierka floret drużynowo P. Kiełpikowski, A. Krzesiński, R. Sobczak, J. Rodzewicz
zapasy styl klasyczny, waga 90 kg Jacek Fafiński
- brązowe medale - kajakarstwo kajaki jedynki 500 m Piotr Markiewicz
łucznictwo drużynowo I. Dzięcioł, K. Klata, J. Nowicka
strzelectwo karabinek małokalibrowy Renata Mauer
zapasy styl klasyczny, waga 74 kg Józef Tracz
podnoszenie ciężarów waga 82 kg Andrzej Cofalik

Ciekawostki


Debiutanci

Igrzyska w Atlancie były historycznym wydarzeniem dla palestyńskich sportowców - po raz pierwszy uczestniczyli w zawodach jako reprezentacja narodowa. Po raz pierwszy w igrzyskach wzięły także udział reprezentacje: Armenii, Białorusi, Kazachstanu, Kirgistanu, Mołdawii, Uzbekistanu, Słowacji, Ukrainy i Gwinei-Bissau.

Przyjechali wszyscy

Po raz pierwszy w historii igrzysk na olimpiadzie były reprezentowane wszystkie - 197 - narodowe komitety olimpijskie.

Ochotniczy bokser

Jednym z ochotników odpowiedzialnym za punktualne dotarcie bokserów na ring, był Amerykanin Jim Hembrick. Był on uczestnikiem igrzysk w Seulu w 1988 r., ale został zdyskwalifikowany, ponieważ spóźnił się na swą pierwszą walkę.

Zniżka za zwycięstwo

Kanadyjski bokser wagi lekkiej, Mike Bar, właściciel baru, oferował 45-procentową zniżkę dla wszystkich klientów jego lokalu, przez godzinę po każdym swoim zwycięstwie. Ku niezadowoleniu gości baru jego udział w igrzyskach zakończył się na ćwierćfinałach.

McDonald's karmił sportowców

McDonald's uruchomił 5 restauracji na terenie wioski olimpijskiej. W czasie igrzysk pracujący w nich kucharze zużyli łącznie 54 tony ziemniaków, 15 ton wołowiny i 970 litrów ketchupu.

Flagowy

Zapaśnik Aleksander Karelin trzykrotnie niósł flagę swego kraju podczas ceremonii otwarcia igrzysk olimpijskich, chociaż za każdym razem była to inna flaga. W 1988 r. w Seulu Karelin niósł flagę Związku Radzieckiego, w Barcelonie - flagę WNP, a w Atlancie - flagę Rosji.